22 mei – Mirupafshim!

Helaas komt aan alles een eind, en het is vandaag de dag van vertrek uit Albanië voor onze terugreis naar huis. Een vroeg ontbijt (om 6 uur) en vertrek om half 7 richting vliegveld. In de bus houden we de dagopening en zingen een zegenbede. Daarna is het tijd voor afscheids speeches. Markus bedankt de groep voor de fijne reis en de medewerking van iedereen om de reis zo goed te doen verlopen We bedanken onze chauffeur Goni, die een fantastische chauffeur is geweest in deze week. Hij heeft zeer goed gereden en we voelden ons heel veilig in zijn bus. We bedanken onze lokale gastvrouw Merita, die de reis zo geweldig heeft voorbereid en begeleid. Voor beiden is er een envelop met inhoud van de groep. Ook volgt nog een dankwoord door Johan aan het adres van Markus en Job, onderstreept met een doos chocola van Albanese herkomst. Johan biedt de chauffeur en de gids ook nog een steentje aan om mee te nemen en te bewaren als herinnering aan de groep. En voor Merita hebben we ook nog een hernhutter kerststerretje als cadeau.

Tenslotte bieden we Merita een envelop met geld aan voor het jeugdwerk van de EBG in Albanië.

Keurig op tijd zijn we op het vliegveld om in te checken etc. Het gaat allemaal heel wat sneller dan een week geleden bij ons vertrek van Schiphol. Er is volop tijd voor nog een kopje koffie. En dan gaat het vervolgens met de Transavia richting Amsterdam.

Zo komt een eind aan deze zeer geslaagde gemeentereis.

We wensen de EBG in Albanië alle goeds en Gods zegen toe.

Job van Melle

21 mei – Tirana – Kruja – Durrës

Onze laatste reisdag in Albanië. Met een bewolkte hemel, maar niet koud, en een enkel spatje regen, dat gelukkig niet doorzet beginnen we de dag. Het programma is iets aangepast, omdat we van hotel gaan wisselen. De laatste nacht zullen we weer logeren in het hotel in de kustplaats Durrës, waar we ook al eerder een nacht hebben gelogeerd. We beginnen met de Bunker, een ondergronds complexe in het centrum van de stad, die diende als schuilplaats voor de regering in de communistische periode (1946-1991). Een uitgebreid keldercomplex, dat herinneringen aan die periode toont, met alle geweld en onderdrukking die het land toen kende. In die periode zijn meer dan 6000 mensen vermoord, en vele duizenden opgesloten in kampen en gevangenissen. Op onze rondgang door de vertrekken wordt de beklemmende situatie van toen ons goed duidelijk. We zijn onder de indruk van wat we zien en horen.

We verlaten daarna de stad, en het is precies 10 uur, als Markus de dagteksten leest. We voelen ons verbonden met de gemeente in Zeist waar op dit moment de dienst begint. De dagtekst gaat over de bede (van Salomo) om wijsheid om te onderscheiden tussen goed en kwaad. Iets waaraan het in de eerder genoemde communistische periode zeer heeft ontbroken. Maar helaas is die wijsheid ook in de wereld van vandaag nog ver te zoeken.

Terwijl we de stad uitrijden collecteren we in de bus voor het Jeugdwerk van de Broedergemeente in Albanië. Het geld zullen we op de vertrekdag aanbieden aan Merita, met de vraag dit door te geven aan de leiding van de kerk. Op de weg belanden we in een bruidsstoet van wel 20 auto’s, met ballonen en veel getoeter en bruidsmeisjes hangend uit de ramen. Merita vertelt dat een traditionele bruiloftsceremonie wel een week duurt.

We rijden nu naar het middeleeuwse stadje Kurja, in de heuvels, zo’n 40 km. ten noorden van Tirana. De bus brengt ons zo ver mogelijk naar boven maar toch moeten we nog het nodige te voet verder omhoog lopen naar het kasteel, dat op de top van een heuvel ligt. We lopen door een oud straatje, met veel winkeltjes met souvenirs en traditionele Albanese handwerkproducten. We bezoeken het kasteel, dat tevens een museum is ter nagedachtenis aan Skanderbeu, de Albanese ‘ vader des vaderlands’ , die in de 15e eeuw de Turken heeft bestreden en op afstand heeft weten te houden. Na zijn dood hebben de Turken toch het land bezet, het begin van een periode van Ottomaanse overheersing, die 5 eeuwen zou duren (tot 1914). De familievlag van de Skanderbeu familie is thans de vlag van Albanië, een zwarte adelaar met twee koppen in een rood veld. Naast dit museum ligt het Etnografisch Museum dat we ook bezoeken. Het is in feite een goed bewaard gebleven oud woonhuis is van een rijke Turkse sultan, waarbij je een indruk krijgt hoe die rijke familie destijds woonde. Ook met vele oude gebruiksvoorwerpen en werktuigen uit de landbouw en allerlei ambachten.

Het is tijd voor de lunch, en Merita heeft het prima geregeld, dat we in het restaurant van het kasteel een pizza kunnen nuttigen. Hulde aan Merita voor alle regelwerk! Er is nog wat tijd om te shoppen en rond drie uur verlaten we Kruje voor de rit naar ons hotel voor de laatste nacht, in Durres aan de kust. Enkelen benutten de kans om nog even te zwemmen in zee. We vallen met onze neus in de boter, want er blijkt ’s avonds een optreden te zijn van een traditionele Albanese muziek en zanggroep. Tijdens een voortreffelijke maaltijd worden we vergast leuke muziek en zang en sommigen van ons maken zelfs een dansje met hen. Het is alles met elkaar een hele mooie afscheidsavond van een zeer geslaagde reis!

20 mei – Burrel en Bathore

Zaterdag, ik kijk uit het raam van het hotel met zijn prachtige suites naar de stille stad, die ontwaakt met zijn lege terrasjes, verlaten door de modern geklede jeugd en waar de drukte begint met de toeterende auto’s en de snel lopende mensen. Even later in de bus wordt de dagtekst door Anke Stam voorgelezen en zingen we Aleluya Amen en Door de wereld gaat een Woord. Al rijdend naar het noorden wuiven de oleanders ons toe op de middenberm en aan weerskanten van de weg de wonder schone plantanen. Even later volgen de marktkraampjes met de heerlijke groenten en fruit en uiteraard de lappen stof en kleding ontbreken niet. In het buitengebied zie je een diversiteit aan meubelwinkels afgewisseld door de vele garages, auto wasplaatsen en steenhouwerijen. Op de achtergrond komen de bergen tevoorschijn maar dadelijk zal onze uitstekende chauffeur de bus over de berg voeren. Nu zien we nog de dalen keurig beplant met de groenten en het graan afgewisseld met koolzaadvelden en niet vergetende vele bomenkwekerijen en wijngaarden. Wat verrassend als je de bergen ingaat en zo prachtig de rivieren, de meren, de koeien en de ezels langs de weg ziet. En dan opeens een prachtige hangbrug boven de rivier Mati, van de gelijknamige regio Mati, waarvan de hoofdplaats Burrel heet. Onderweg zingt nu Merita een lied voor ons.

Oei, opeen stopt de bus. Een schildpad op de weg. De chauffeur stapt uit en pakt de schildpad op en brengt hem liefdevol in de berm. Het glooiende landschap, alles is groen, op de bergen. Je ziet er geen erosie.

Even later komen wij aan in het stadje Burrel in Midden Albanië. Daar heeft de Broedergemeente een gemeentecentrum en een kinderdagverblijf. Wij worden begroet door het standbeeld van koning Zog I. In het gemeentecentrum worden wij ontvangen door 36 kinderen en 14 volwassenen. Shpresa is de leidster van de gemeente. Haar naam betekent hoop. 20 jaar geleden was zij de oprichter van deze gemeente. Zij voelde dat zij het evangelie wijds moest verkondigen en voelt zich door God geroepen en geholpen. Ook hier wordt voor ons gezongen met heel veel liefde en vrolijkheid. Markus laat het Halleluja nog een in canon zingen met een veelheid aan bewegingen – op en neer onder grote hilariteit van iedereen. Hij zegt: Wij noemen onze kerk wel Broedergemeente, maar hier zijn het wel de zusters die het verschil maken. Het zaaltje was klein, maar wel in Hernhutter stijl, witte wanden en stoelen met een zachte zitting.

Na een heerlijke lunch die Merita vannacht speciaal voor ons heeft klaargemaakt rijden wij door hetzelfde natuurschoon weer terug naar Bathore, een buitenwijk van Tirana. Bij het uitstappen wordt als eerste Corrie omhelst en gekust door de voorganger van de gemeente. Daarna het hele gezelschap. Als even later Anita binnenkomt, moet ze vreselijk lachen: Zij kijken alsof ik me niet gewassen heb. Wederom maken wij een enthousiaste gemeente mee die ons hartelijke welkom heet. Wij zingen en bidden samen. Het is mooi om te horen dat binnenkort uit de 5 hernhutter gemeenten toch zo’n 90 vrouwen samen komen voor een vrouwenconferentie. Wij zijn erg onder indruk van het werk dat zij doen. Wat God doet in deze gemeenten geeft ook ons inspiratie, zei Markus in zijn groetwoord. Wij sluiten de middag af in de tuin van de kerk waar ons de voorganger van de gemeente een zelfgemaakt raki aanbiedt. Gëzuar! Dat is: Op je gezondheid!

Tot slot sluiten we de dag af in alle gezelligheid met een diner in ons hotel in Tirana.

Magda Steigenga

19 mei – van Durrës naar Tirana

19 mei

Wakker worden met het geluid van de Adriatische zee is best een mooi begin van de dag. De ochtend waren we vrij. Dat wil zeggen dat ieder zijn of haar eigen weg kon gaan. Zo werden EBG’ers uit Zeist waargenomen in de stad Durrës bij het operagebouw en bij de winkels. Maar ook op het strand waren er Herrnhutters en zelfs waren er die in zee zwommen.

Rond het middaguur vertrokken we met de bus en bekeken zo ook de stad Durrës. Merita, onze gids wees ons o.a. op een gebouw dat in de communistische tijd het hotel was voor buitenlandse gasten. Die zaten daar dan zo’n beetje opgesloten want ze werden niet geacht met de Albaniërs te spreken, die op hun beurt ook geweerd werden uit de buurt van het hotel. Albaniërs was het zelfs niet toegestaan om zonder vergunning van de ene naar de andere stad te reizen. Dat kon pas weer vanaf 1990. In de stad zijn nog veel appartementsgebouwen uit de ‘oude tijd’. Nogal somber naar onze begrippen.

Na een lunch aan het strand (heerlijke zeevis) gingen we op weg naar Tirana. Vanuit de bus kregen we al een indruk van de stad waar we nog twee dagen hopen te verblijven. Veel gebouwen, klassiek en modern en ook nog die duidelijk sporen dragen van de communistische tijd. We bezochten het historisch museum.

Dat museum was de moeite waard. Groot en van binnen ruim opgezet, met een enorme collectie. In iets meer dan een uur werden we door de tijd geloodst van 3500 vChr. tot het einde van de vreselijke en wrede communistische tijd. Het allereerste begin van Albanië, de Ottomaanse tijd, de Italiaanse bezetting, het koninkrijk Albanië (van 1928 – 1939) en de iconen zaal werden vlot gepasseerd. En ook een aparte hoek voor moeder Theresa.

Het museum heeft niet alleen een grote, maar ook een prachtige, goed geconserveerde collectie in een mooie ruimtelijke opstelling. Daar kun je zomaar een volle dag of zelfs meer doorbrengen. Als je zo door die geschiedenis gaat, is het jammer dat dit geplaagde land nog niet echt politieke en economische stabiliteit heeft bereikt. Afwezigheid van een democratische traditie is op vele gebieden merkbaar.

Daarna de kerkdienst. Dat was voor velen van ons een hoogtepunt. Heel apart om in zo’n jonge bijzondere gemeente gast te zijn. Bijzonder omdat er voor 1993 geen Broedergemeente in Albanië geweest is en de kleine Broedergemeente van nu voor een groot deel bestaat uit zgn. ‘ eerste generatie Christenen ‘. Zusters en broeders die heel bewust bij de Broedergemeente willen horen en zich daarbij thuis voelen. In de dienst ging een jonge zuster voor die studeert voor predikant en waarschijnlijk de eerste geordende Albanese voorganger zal worden. Br. Markus was uitgenodigd om de preek te houden die werd vertaald in het Albanees. Na de presentatie die we dinsdagavond hadden gekregen over ontstaan en ontwikkeling van de EBG in Albanië, was deze dienst een bijzondere ervaring. Iets om dankbaar voor te zijn dat het gebeurt en om het mee te mogen maken.

Anke en Johan Stam.

18 mei – via Elbasan naar Durrës

Dag vier

Om half acht breekt de zon gelukkig door, wel is er meer wind. Om negen uur vertrekken we. We hebben er zin in want de bus wordt vlot gevuld. Op tijd ontdekt Markus dat niet alle sleutels ingeleverd zijn. We beginnen met de dagtekst: het tweede scheppingsverhaal over de verboden vruchten. We mogen genieten van de schepping, maar moeten geen God willen zijn. Psalm 8, lied 8a, een loflied over de grootheid van God. 

We gaan nu op weg naar Elbasan, maar geven Merita eerst de gelegenheid de bestelde lunch op te halen. We rijden langs het meer, daarna dwars door het land naar Durres aan de Adriatische zee. Het is een spectaculaire route met veel stijgen en dalen. Helaas ook veel monumentjes langs de weg voor daar verongelukte mensen. 

We komen in Elbasan en ontmoeten daar Maylinda, vertegenwoordiger van de Moravian Church. Zij neemt ons mee. Oor een wandeling door nauwe straatjes, binnen de oude stadsmuren, naar een kerk gewijd aan Maria. We worden welkom geheten door een priester die ons wijst op een dubbele rij ikonen: onder het O.T. en boven het N.T. Prachtig is de blauwgeverfde trap naar de kansel die haast reikt tot het plafond. In de communistische tijd zijn vrijwel alle fresco’s witgekalkt. Ook probeerde men brand te stichten, maar die brand stopte wonderbaarlijk. Er is/was veel gesteggel  tussen de Albanese en Grieks Orthodoxe kerk, maar uiteindelijk komen we uit bij dezelfde God. We zingen samen ‘Dankt, dankt nu allen God’ en de priester zingt voor ons een reislied waarin bescherming gevraagd wordt voor mensen onderweg. Eenmaal buiten valt mijn oog op het bordje aan de muur met de tekst ‘Onafhanhelijke Albanees Orthodoxe kerk’.

We gaan even de bus in en rijden naar de Moravian Church, middenin de stad. Twee trappen op en we komen in een heel kleine kerkzaal waar Maylinda ons welkom heet. Ze vertelt dat de eerste bijeenkomsten werden gehouden in 1993, in haar huis en dat gedurende acht jaren. De gemeente is intussen gegroeid: er zijn nu al 30 kinderen en ongeveer 50 vrouwen. Maar waar zijn de mannen? Die zijn niet gewend in het openbaar emoties te tonen, te bidden en te zingen… Maar: kleine kerk, groot hart.

Ze vertelt dat er erg veel werklozen zijn die niet of nauwelijks worden gesteund door de staat. Ook is b.v. onderwijs verplicht voor kinderen, maar er wordt nauwelijks op toegezien of dit ook gedaan wordt. 

Tenslotte biedt Markus een Hernhutter ster aan voor de kleinste Moravian church die hij ooit bezocht en zijn er nog wat kadootjes voor de kinderen. We zingen samen ‘Eén ding is nodig tot ons heil’ en gaan de bus weer in. Die brengt ons naar een heerlijk terras – buiten de stad – met veel schaduw, het is inmiddels 30 graden. We eten en genieten van de heerlijke dingen die Merita had ingekocht. Na de lunch rijden we nog een kleine twee uur via de zuidelijke route naar Durrës, waar een fantastisch hotel aan de Adriatische zee ons wacht. Vrije tijd, warm zeewater en ’s avonds een buffet tussen zeven en negen uur. Morgen rond twaalf uur vertrekken we weer.

Nelie Veer-Hoekstra

17 mei – Korça en Voskopoje

Woensdag, de derde dag van onze reis. Na een heerlijk ontbijt in ons hotel begint de dag, eerst met de dagopening in de bus. Markus leest de dagteksten en een bijbelgedeelte uit Openbaringen. En we zingen met elkaar het lied God is getrouw, zijn plannen falen niet. De rit gaat vandaag naar het bergachtige binnenland van Albanië. We zien bij het steigen het meer van Ohrid waaraan ons hotel ligt steeds dieper onder ons komen te liggen. Het is een meer dat op sommige plekken meer dan 300 meter diep is. We rijden door akkerland en vele velden waar nog handmatig door de boeren met de hak gewerkt wordt. Ook veel fruitbomen passeren we. En we zien oude mannen die met een koe aan een touw langs kleine weggetjes lopen. We komen in de stad Korce, een stad die vroeger ‘Little Paris’ werd genoemd. We bekijken met elkaar de Grieks Orthodoxe Kathedraal van de Wederopstanding, een nieuw gebouw uit 1992, dat het centrum van de stad is. De ikonen en fresco’s zijn weliswaar ook nieuw maar heel mooi. We zijn daarna ‘vrij’ en drinken koffie op een terrasje in de zon, en lopen nog wat rond in de autovrije winkelstraat. Sommigen lopen even binnen in het Museum van Educatie, gevestigd in een gebouw waar eind 19e eeuw een school was gevestigd waar voor het eerst in de Albanese taal les werd gegeven. Daarna splits de groep zich in twee-en, een deel gaat naar de markt, met kruiden, groenten etc., een ander deel gasat naar het Iconografisch Museum dat na enig zoeken toch gevonden wordt. Het blijkt op een andere plek gevestigd te zijn. Met een groot aantal oude ikonen. Zeer indrukwekkend.

Het is al met al wat later geworden, de hoogste tijd voor de lunch dus. Onze lokale gids Merita, heeft een bijzondere plek uitgekozen: een brouwerij van bier, waar naar een goed glas bier een heerlijke gegrilde vleesmaaltijd met een gekruide salade wordt geserveerd. Kortom prima. Voor de niet-bier drinkers is er goede wijn, of een ander drankje. Niemand komt tekort.

Goed drie uur vervolgen we onze tocht, nu echt de bergen in. Via een weggetje met vele haarspeldbochten – over een stuk van 18 kilometer doen we drie kwartier – komen we aan in het dorpje Voskopoje, waar een oud Grieks orthodox klooster ligt. De pope wacht ons al op en leidt ons rond. Het gebouw staat eigenlijk op instorten, en behoeft dringend renovatie. Maar er zijn binnen prachtige fresco’s te te zien en ikonen, al zijn de fresco’s – vooral die aan de buitengalerij – behoorlijk beschadigd en moeten ze dringend opgeknapt worden. Het klooster heeft ernstig geleden in de communistische tijd. De uitleg door de pope in het Albanees wordt vertaald door onze gids Merita, heel fijn.

Het weer is vandaag wisselend, we beginnen de dag met zon, ook de koffie op het terras in Kurca is een zonnige aangelegenheid, maar later betrekt het, veel wolken en zelfs wat regen. De temperatuur koelt wat af. Bij terugkeer in Pogradec betekent dit, dat de geplande avondmaaltijd in een visrestaurant aan het meer, niet door iedereen buiten op het terras wordt genuttigd, zoals gedekt, maar door een aantal binnen wordt genuttigd. Voor iedereen uiteraard dezelfde maaltijd, heerlijk gegrilde sardines, met een dessert van lokaal gebak. Om ongeveer half negen zijn we weer terug in het hotel, waar tot slot nog een ‘bazaar’ volgt van handwerkproducten, gemaakt dor vrouwen uit Pogradec, die lid zijn van de Broedergemeente hier. Er wordt het nodige ingekocht door deze en gene, en Merita toont zich zeer tevreden met het verkoopresultaat. En wij ook met deze fijne dag met elkaar!

Job van Melle

16 mei – Pogradec en omgeving

Deze dinsdag was bijzonder in vele opzichten.

Gisteravond heftig onweer met bliksemschichten en stormachtige wind die het water in het meer opzweepte. Iedereen lekker geslapen en na ontbijt op weg naar het Christian Centre Pogradec.

Dagtekst Psalm 12 en Lucas 18, een lied over de God van recht en gerechtigheid en een stukje uit Jesaja 58 blijken wonderwel overeen te komen met de rest van het dagprogramma. Onderdrukking en armoede waren tot 1990 aan de orde. Het werk van de Hernhutters in Albanië is een teken van hoop: “Oh gij verdrukten die onrecht moet lijden, hij die u recht verschaft is hier.”

In het centrum van Pogradec, een flatgebouw van 3 verdiepingen, is het kinderdagverblijf gevestigd voor reguliere opvang en noodopvang waar ouders tijdelijk niet voor hun kinderen kunnen zorgen. We zien groepjes van meisjes en jongens in de leeftijd van 2-4 jaar tekenen en enkelen beginnen enthousiast te zingen. Toelichting op het werk wordt gegeven door Laureta in de kerkzaal, waar we gezamenlijk liederen zingen.We lopen daarna na een nabijgelegen Grieks Orthodoxe Kerk met haar karakteristieke bewerkt houten interieur, muurschilderingen, iconen en ingelegde tegelvloer. Op straat zien we allerlei winkeltjes en bedrijvigheid met hun waren uitgestald op trottoirs, maar ook heel veel koffie cafeetjes. Een uitgebreide traditionele Albanese warme lunch wordt genomen in restaurant Agjensa.

’s Middags bustocht en korte wandeling in historisch dorpje Tushemisht, waar we de waterbron met indrukwekkend vrouwbeeld bekijken en de trappen naar de orthodoxe kerk omhoog lopen. Een eeuwen oude olijfboom trekt onze aandacht. In Voloreka bezoeken we het park Drilon – natural and human wonders, dat live in peace with natural wil uitdragen. Dit park en groot meer ligt rondom het Villa restaurant dat gebouwd is op het verwoeste verblijf van dictator Enver Hoxha.

Daarna rijden we naar Pogradec Drilon camping Bio, dat de Moravische gemeente van Pogradec met Duitse financiële hulp heeft kunnen inrichten als volwaardige kampeerplaats voor caravans en tenten en daarnaast een prachtige houten conferentie gebouw met vergaderruimte en logeerkamers. Hier nuttigen we een zelfgemaakte avondmaaltijd, waarna de avond wordt afgesloten met een PowerPoint presentatie door Vjollka Mazi, de bestuursvoorzitter van de Lutherse en Moravische kerk in Albanië, over ontstaan en opbouw van de 5 Moravische gemeenten in het land: Pogradec, Elbasan, Tirana, Bathore en Burrel. Haar presentatie eindigt met: in unity let us walk hand in hand in faith, love an hoop: een hoopvolle dagafsluiting voor deze nieuwe Zusters en Broeders.

Agnès en Leonard

15 mei – door Marjan Dreves-Veer

Zondagavond … en maandagmorgen…
Vertrek op 14 mei, ’s avonds om kwart over elf. Truus herkent onmiddellijk de Holiday Avenue.. In Dokkum hangt de nevel, vanaf de Afsluitdijk is het een heldere nacht met een grote laaghangende maan. Een vlotte reis, zonder mankeren naar P3. Bagage uitladen, Hans in het bushokje. De auto op 501, rolstoelplek. Mooi dichtbij. De pendelbus staat al klaar. Om twee uur zijn we op Schiphol. In vertrekhal 1 zijn nog drie stoelen vrij, tussen de slapende en snurkende mannen. De ene crew na de andere passeert ons. ‘Of ik de wacht houd…?’ Tegen vieren druppelt de groep binnen. Oude bekenden én nieuwe. Het is meteen weer als vanouds gezellig. Wij mogen de rijen omzeilen, melden ons bij Markus en Job en gaan naar de kneuzenhoek. Eén jongen die drie passagiers moet begeleiden. Het loopt allemaal goed af. Alles mag mee. We kunnen meteen boarden. Er wordt wat geruild met zitplaatsen. Een vrouwelijke gezagvoerder! Helemaal goed. Ik dommel ongeveer de hele vlucht. Half zes vertrokken, half negen geland in Tirana. Speciaal vervoer voor de kneuzenclub. Via de diplomatentoegang naar de paspoortencontrole. De koffer is er al snel en onze gids wacht ons op.
Een mooie grote witte bus is ons vervoer deze week.

We rijden langs het standbeeld van moeder Theresa en stoppen dan onmiddellijk bij een leuk terras in de zon. Grote dozen met pie met feta en pie met spinazie, ons ontbijt, worden rondgedeeld. Allemaal een banaan en een drankje naar keuze. Wat een heerlijke cappuccino. Als toetje nog een klein croissantje met crème of chocola. Tot slot een envelop met zakgeld. Wat een gastvrij welkom. We zijn hier net en het voelt al als een familievakantie.

Dan weer in de bus, door Tirana onderweg naar Pogradec. Markus deelt de bekende groene boekjes uit. Gonnie verwent ons met goede gaven: een pen, een sleutelhanger en een overzichtelijk programma. Een chocolaatje toe. We doorkruisen eerst Tirana de stad op zoek naar een bank. Dat lukt, om de hoek bij de kerk…op de derde verdieping het Lam, tusen het kantoor voor de Olympische spelen en het Rode Kruis.

We gaan nu écht naar Pogradec, zo’n 200 km over een groene weg. Onderweg veel pittoreske restaurantjes, kleine boerderijtjes met een enkele koe, groentetuin omzoomd door druivenstokken en hardwerkende mensen. Handmatig wordt het gras gekeerd of met de zeis gemaaid. Opgestoken in oppers. Niet iedereen krijgt alles mee. Er wordt bijgepraat, geslapen of genoten van de omgeving.

Lunch in een restaurant langs de rivier. Wat een mooie plek: bergen, veel groen, klaterend water… We eten binnen, goulashsoep met brood en rijst. Alweer een lam, nu met kleine letter. Gevoed en gelaafd rijden we om twee uur verder richting hotel. Verdeling van de kamers, zeer geroutineerd! Om hal zeven aan tafel. Vast met de dagtekst en een lied. Een prachtige eerste dag.

15 mei – van Schiphol naar Pogradec

Maandagochtend 15 mei, 4.00 uur, Schiphol, vertrekhal 1. Groeten, kusjes: `Fijn dat je ook weer meegaat.` Ondanks de ontzettend vroege vertrektijd is iedereen op tijd, niemand is zijn paspoort vergeten, geen koffer is te zwaar. Alles verloopt volgens schema. Om 5.50 uur, de zon komt net op, stijgt onze Boeing 737 op boven de Haarlemmermeer polder. Transavia vlucht HV5741 met bestemming Tirana. Wij vliegen in richting Zuid-Oost. Wie op een stoel helemaal rechts zit kan uit het raam Zeist zien liggen. Het dorp slaapt nog.

Half 9 landen wij na een rustige vlucht op het vliegveld van Tirana, de zon schijnt, 26 graden. Onze groep wordt opgewacht door Merita. Merita is een ervaren reisgids en bovendien lid van de Broedergemeente. Samen met twee andere zusters heeft zij aan het begin gestaan van de EBG in Albanië in de jaren 90 van de afgelopen eeuw. Zij zal ons in de komende week haar land laten zien en ook alle 5 de plaatsen waar de EBG actief is. Voor de aankomsthal wacht onze chauffeur Guino met zijn witte bus op ons. Bij het verlaten van het vliegveld rijden wij langs een beeld van de bekendste Albanese, Moeder Teresa. Zij zegent de aankomelingen. Merita heeft ontbijt voor ons meegenomen, iets met bladerdeeg, lekker met een kopje koffie op een terras langs de weg. Wij stoppen kort in Tirana om geld te pinnen. De automaat is naast de ingang van het EBG gebouw. Wij zullen later in de week dus terugkomen naar deze plaats. Maar vandaag rijden wij door richting oosten naar Pogradec. Tirana is erg druk, maar daarna kan wie niet slaapt genieten van een prachtige natuur, hoge bergen, wilde rivieren, in de dorpen veel straathandelaren die groente, manden en souveniers verkopen. Rond 13 uur stoppen wij voor de lunch bij een uitspanning in prachtige ligging naast een van de wilde rivieren. Om 15.30 uur bereiken wij uiteindelijk Pogradec. Dit stadje ligt aan een meer bij de grens met Macedonie. De prachtige ligging en de bergen rond het grote meer doen mij denken aan de Boven-Italiaanse meren. Wij logeren in hotel Perla naast de oeverpromenade. Kamers betrekken, avondeten, veel meer zal er vandaag niet gebeuren. De meeste reizigers willen dan naar bed. Het was een lange dag en een prachtig begin van onze reis.

Welkom

Beste gemeenteleden en andere geïnteresseerden,

Welkom op onze blog-site over de gemeentereis 2017.

Van 15 tot 22 mei 2017 gaan 29 leden en vrienden van de Broedergemeente Zeist op reis naar Albanië om het land en het werk van de Broedergemeente daar te leren kennen.

Door middel van deze blog willen wij u op de hoogte houden over alles wat wij beleven en zien. Wij zullen deze pagina vanuit Albanië zo vaak mogelijk updaten met tekst en foto’s.